مُسَکِن زندگى

گاهى بعضى از آدم ها مى شوند مُسَکِن زندگى ما
تمام درد هایمان را با بودنشان فراموش میکنیم
اولین پناهمان مى شوند در لحظه هایى که خوب نیستیم
هر ٨ ساعت،هر ۶ ساعت، هر ١ ساعت
مُدام آن ها را وارد زندگیمان میکنیم
درست است ؛خوب مى شویم، درد هم یادمان میرود
اما فکر بعدش را هم بکنید
روزى که شاید مُسَکِنى نبود
یا حتى روزى که به دُز مسکن همیشگیمان عادت کردیم و خوب نشدیم
زندگى اى که به مسکن عادت کرد،
دیگر به تنهایى از پس درد ها بر نمى آید

/ 0 نظر / 3 بازدید